Waarom subtiliteit de nieuwe luxe is binnen esthetische behandelingen

Door Dr. Daisy Wang, cosmetisch arts KNMG bij de Elzen Kliniek

Afgelopen week zat ik in de bioscoop bij The Devil Wears Prada 2. Niet per se een film waarvan je verwacht dat je er vakinhoudelijke inspiratie uit haalt, maar toch gebeurde precies dat. Wat bleef hangen, was de term Quiet Luxury. Het draait hierbij om subtiliteit. Om kwaliteit die niet schreeuwt om aandacht. Om uitstraling zonder zichtbare moeite.

Kort daarvoor was ik in Parijs voor het Allergan congres, waar opvallend genoeg een vergelijkbare ontwikkeling centraal stond binnen de esthetische geneeskunde. Alleen ging het daar niet over kleding, maar over gezichten. Over huidkwaliteit, zachtheid en natuurlijke verhoudingen. Over behandelingen die je niet direct aanwijst, maar die wél maken dat iemand er uitgerust, fris en in balans uitziet. Quiet Beauty.

Ik vind het interessant hoe dicht die twee werelden ineens bij elkaar lagen.

Jaren geleden draaide esthetiek veel meer om zichtbare verandering. Strakke contouren, volume, duidelijke correcties. Inmiddels lijkt de behoefte juist de andere kant op te bewegen. Minder uitgesproken. Minder “gedaan”. Mensen willen er goed uitzien, maar wel op een manier die geloofwaardig blijft.

Dat zie ik ook terug tijdens consulten. Vrijwel niemand vraagt nog om een compleet ander uiterlijk. Veel vaker gaat het over uitstraling. Over zachtheid die verdwenen lijkt. Over een gezicht dat vermoeider oogt dan iemand zich eigenlijk voelt.

Soms zit dat in volumeverlies. Soms in huidkwaliteit. Soms simpelweg in het feit dat bepaalde trekken in de loop der jaren harder zijn geworden.

Juist daarom geloof ik weinig in losse behandelingen zonder naar het totaal te kijken. Een gezicht werkt als geheel. De huid, de contouren, de verhouding tussen ogen, mond en wangen, alles beïnvloedt elkaar. Kleine veranderingen kunnen daardoor verrassend veel doen voor hoe iemand overkomt.

Vaak zijn het juist de behandelingen die het minst zichtbaar zijn, die het meeste rust brengen in een gezicht.

“Juist daarom geloof ik weinig in losse behandelingen zonder naar het totaal te kijken.”

Dat verklaart waarschijnlijk ook waarom er steeds meer aandacht ontstaat voor huidverbetering en collageenstimulatie. Skinboosters, biostimulatoren en behandelingen die de huidkwaliteit ondersteunen passen heel goed binnen die ontwikkeling. Niet omdat ze iemand veranderen, maar omdat ze subtiel herstellen wat in de loop van de tijd zachter, dunner of vermoeider is geworden.

Zelfs in populaire cultuur zie je dat inmiddels terug. In The Devil Wears Prada 2 werd op een gegeven moment luchtig verwezen naar een transformatie “met Ozempic en Sculptra”. Bijzonder eigenlijk, dat zulke termen tegenwoordig onderdeel zijn geworden van bredere gesprekken over uiterlijk en ouder worden.

Tegelijkertijd merk ik dat mensen kritischer zijn geworden. Misschien zelfs verfijnder in wat ze mooi vinden. Een zichtbaar behandelde uitstraling voelt voor veel mensen inmiddels minder aantrekkelijk dan een natuurlijke uitstraling waarbij je niet precies kunt aanwijzen waarom iemand er goed uitziet.

Persoonlijk denk ik dat dat een positieve ontwikkeling is.

Niet omdat ouder worden ineens opgelost moet worden, maar omdat esthetische behandelingen steeds minder draaien om perfectie en steeds meer om harmonie. Om te zorgen dat iemand eruitziet zoals hij of zij zich voelt. Fris, gezond en ontspannen, zonder dat het karakter uit een gezicht verdwijnt.

Dat vraagt soms ook om terughoudendheid. Niet alles hoeft behandeld te worden. Niet elke lijn hoeft weg. Juist die nuance maakt een gezicht vaak interessant en eigen.

Misschien is dat uiteindelijk de kern van zowel Quiet Luxury als Quiet Beauty. De aandacht zit niet meer in overdaad, maar in verfijning. In kwaliteit. In details die niet direct opvallen, maar die samen wel het verschil maken.

En eerlijk gezegd denk ik dat die vorm van schoonheid tijdlozer is dan welke trend dan ook.